Kan je vertellen wie Haidi Schakelaar- Riedewald is ?
Ik ben 39 jaar oud en vanaf 2018 getrouwd met Wim. Ik woon al 4,5 jaar in Suriname en hou van schrijven, de natuur en rust.
Wat is jouw werk geweest bij Betheljada?
In 2016 ben ik gestart als Coördinator bij de activiteiten begeleiding. Daarna als maatschappelijk werkster en staflid en daarna rolde ik in de laatste 2 jaar in de functie als Extramurale zorg medewerker en Public Relations.
Wat is extramurale zorg?
Alle binnenkomende aanmeldingen van nieuwe cliënten behandelen, huis bezoeken afleggen, intake gesprekken voeren en cliënt dossiers onderhouden.
Ook houd de extramurale zorg in het onderhouden van externe contacten onderhouden van contact met donateurs, de aanmeldingen en het begeleiden van stagiaires en vrijwilligers en het contactonderhoud met soortgelijke instellingen en samenwerkingspartners.
Onder de werkzaamheden betreffende Public Relations valt alle reclame of nieuws dat geschiedt via nieuwsbrieven , facebook, de website en de contacten/interviews met de pers.
Hoe lang heb je gewerkt bij Betheljada?
Ik heb precies 3 jaar en 3 maanden gewerkt bij Betheljada.
Wat voor gevoel had je toen je voor het eerst bij Betheljada was?
Het was even slikken om de bewoners en pupillen te zien, je wordt hier natuurlijk niet dagelijks mee geconfronteerd, maar ik voelde mij hierdoor juist getriggerd om een nieuwe boost aan de activiteitenafdeling te geven waarmee we bijdragen aan het welzijn van de bewoners.
Hoe heb je jouw collega’s ervaren?
Ik heb de samenwerking met de collega’s als gezellig en leerzaam ervaren. Toen ik pas in Suriname kwam was ik vaak alleen, door contact met mijn collega’s leerde ik de Surinaamse cultuur kennen. Na een aantal jaren van samenwerken ben ik ook gehecht aan ze geraakt.
Hoe bedoel je pas in Suriname?
In 2014 was ik voor ik voor het eerst in Suriname om vrijwilligers werk te doen en kinderyoga te geven op scholen. In het vrijwilligers/studentenhuis waar ik toen verbleef heb ik Wim ontmoet. Een vriendin in Nederland maakte nog een grap dat ik niet meer terug zou keren na deze vrijwilligerstrip en ik een schatje zou “vinden” als ik naar Suriname zou gaan. En inderdaad wat als vakantie liefde begonnen is, is nu echte liefde geworden.
Heb je een favoriet onder de bewoners of pupillen?
Ja toch wel, dan kies ik voor Zamani . Er waren tijden dat ik het zo druk had en in mijn hoofd voornamelijk bezig was waarbij ik dus door de ruimte van de dagopvang liep en iedereen voorbij liep, tevens soms ook collega’s. Zamani herinnert je steeds eraan: “kijk ik ben er en maak tijd vrij voor me”. Al is het maar een glimlach of een warme brassa. Aan hun gezichten zie je dat ze zo blij zijn met de aandacht, als is die aandacht maar een fractie van een seconde. Ze verdienen natuurlijk veel meer aandacht.
Wat is het hoogtepunt dat je bij Betheljada heb meegemaakt?
Het jaarlijkse uitstapje vond ik altijd gezellig, het voelde een beetje als een schoolreisje van vroeger. Iedereen participeert en je leeft ernaar toe. En dan heb je uiteindelijk ook tijd voor mekaar. Ik vond het leuk om op zulke momenten met de bewoners bezig te zijn in het water, dat is even wat anders dan op het kantoor zitten.
Minder leuke ervaringen gehad bij Betheljada?
Het was bij een opname van een nieuwe bewoner, die zo ondervoed en onverzorgd was. Zij was na 2 dagen overleden. Dat was heel verschrikkelijk.
Wat voor boodschap heb je voor de lezers?
Dat er voor nu en in de toekomst meer aandacht gegeven mag worden aan deze doelgroep. Dat de bewoners en pupillen allang niet meer achter gesloten deuren en ramen zitten. Zij zijn deel van de maatschappij en hebben net zoveel recht op een waardig bestaan als ieder ander en mogen gezien worden.
Tot slot heb ik nog een fragment uit mijn gedicht waarin ik probeer door de ogen van een bewoner/pupil te kijken :
Mijn verborgen glimlach
Tussen de tralies door kijk ik naar het terrein buiten en roep heel hard zonder geluid, zie mij, groet mij, geef mij een brassa, ik heb je aandacht , je liefde en attentie nodig. Maar ik kan het niet verwoorden ik kan het niet zeggen. Ik kan het alleen maar uitbeelden met mijn verborgen glimlach. Verborgen omdat niet een ieder me in de maatschappij ziet en verborgen onder misschien wel pijn en verdriet. Of verborgen omdat ik naar je lach maar jij het niet ziet. Als ik jou zie, licht ik op van binnen en begint mijn hart te dansen, mijn ogen gaan schitteren en mijn mondhoeken gaan omhoog, mijn hele gezicht begint te glimmen behalve op sommige momenten, momenten waarin ik pijn heb die niemand kan begrijpen, niemand kan voelen en niemand kan horen, die pijn komt bij mij overprikkeling soms op een destructieve manier naar buiten. Niemand die het ziet, behalve jij, jij herkent het aan mijn verborgen glimlach.
Jouw hand op mijn hoofd, jouw hand op mijn schouder, jouw hand in de mijne. Hoor mij, zie mij, wees bij mij, ik ben niet eng of gevaarlijk, ik doe je geen pijn, ik geef je alleen mijn verborgen glimlach als je gewoon bij mij wilt zijn.
Jij die altijd naar me toekomt als je langsloopt en me aanraakt, jij die altijd naar me lacht. Het grootste compliment dat je mij gaf en kunt geven is onvoorwaardelijke liefde en respectvolle aandacht. Alleen jij , ja jij hoort, voelt en ziet mijn verborgen glimlach.
